Rano, gdy szedł po drzewo, znowu zajrzał przez okno do domu Marka. Nic się nie zmieniło, ciało leżało w tej samej pozycji, ale dzisiaj twarz wydawała się ciemniejsza. Cały dzień Taki-a-Taki ściągał z gór drzewo na łozach, które sam zrobił zeszłego lata. Zwoził pod dom drobne brzózki, które sam mógł ściąć, i grube pnie przewróconych świerków i buków. Składał je do szopy i przygotowywał do cięcia na mniejsze kawałki. Potem nahajcował w piecu, aż rozgrzał blachę do czerwoności. Ugotował szybko zupę kartoflaną sobie i psom, włączył czarno-biały telewizor i jedząc, przyglądał się migającym obrazkom. Nie słyszał ani słowa. Kiedy wchodził do łóżka, przeżegnał się pierwszy raz od kilkudziesięciu lat, może od bierzmowania, a może od ślubu. Ten dawno zapomniany gest nasunął mu myśl, żeby iść z taką rzeczą do księdza. Następnego dnia nieśmiało zakręcił się koło plebanii. Spotkał księdza, gdy ten szybkim krokiem, omijając plamy topniejącego śniegu, sunął do kościoła. Taki-a-Taki nie był głupi, nie powiedział nic wprost. "Co by ksiądz zrobił, gdyby księdza nawiedzał jakiś duch?" Tamten spojrzał na niego ze zdziwieniem i zaraz jego wzrok powędrował na dach kościoła - trwał tam nie kończący się remont. "Kazałbym mu odejść". "A gdyby ten duch był uparty, nie chciałby odejść, to co ksiądz by zrobił?" "We wszystkim trzeba być stanowczym", odpowiedział ksiądz refleksyjnie i zgrabnie wyminął Takiego-a-Takiego. .
Nagle powietrze wokół mnie zawirowało, jakby przemieszała je ręka olbrzyma, wciągnęło dym z ziół i rozprowadziło go po całym kręgu. Rozległ się szmer zadziwionych adeptów siedzących w pierwszych rzędach, a ja zmówiłam po cichu dziękczynną modlitwę do Nyks za to, że mogłam okazać tak wyraźnie otrzymaną od niej moc władania żywiołami.. Mogłam przeczytać z jego głowy poza tym był zarumieniony, kiedy podchodził do okna. Nic nie zapowiadało, że będą musieli opuścić swój pałac. Taka myśl nawet nie miała prawa zaistnieć. Była absurdalna jak wyobrażenie, że małż wyniesie się ze swojej skorupy, a ślimak wyprowadzi się z muszli. A jednak jeden z von Goetzenów to przeczuł. Sam nie wiedział, jak to się stało, ale jeszcze przed wojną kupił niewielki majątek w Bawarii. Krajobraz był uderzająco podobny - te same łagodne góry pociemniałe od świerkowych lasów, te same płytkie strumienie o kamiennym dnie i ludzie jakby tacy sami, i ich kościoły, kapliczki przydrożne, kręte drogi. Pałacyk był wprawdzie mniejszy, ale tym samym bardziej podatny na wszelkie rozbudowy. Zapłacił za niego niewiele, bo jego poprzedni właściciele, dziwnie milczący, wyjeżdżali gdzieś w świat. Właściwie ich nie widział; wszystko załatwił przez adwokata.. - Co zamierzasz zrobić? – Zapytał Quinn, kiedy szliśmy w głąb korytarza swoim najcichszym głosem.. Ochroniarze – zwykła praktyka w hotelach dla wampirów. Najważniejszym benefitem.